maandag 30 september 2019

Natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven!

Soms is landelijk wonen precies als het ideaalplaatje. Vredig scharrelende kippen, die zomaar je bloemen met rust laten, een tuin die zichzelf lijkt te doen en content herkauwende koeien.
Ons erf ligt in natuurgebied de Maashorst, aan de rand van het bos. Een prachtige plek, maar ook prachtige plekjes brengen zo hun uitdagingen met zich mee.
Ik vind het erg leuk om mijn kippen vrij te laten rondscharrelen, dat levert zo af en toe zijn verrassingen op; een nest dat ik net even gemist had waardoor er dus een trots kloekje met trits kuikens uit haar verborgen hoekje komt struinen. Wekenlang geen eieren van eigen erf, omdat de dames kip in al hun wijsheid hebben bedacht, dat legnesten zó van afgelopen seizoen zijn. En zo af en toe een ondernemend stuk pluimvee dat een kijkje in de keuken komt nemen. Dit soort momenten leveren me een glimlach op.
Maar op momenten is de realiteit wat rauwer. Want van tijd tot tijd  heeft de natuur om ons heen honger, en dan is ons erf nu eenmaal een letterlijk lopend buffet. De kippenschaar is inmiddels danig uitgedund door het duo buizerd en vos, en als ik dan weer ergens een wolk veren aantref, ben ik toch even pissig. Want natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven.

Ik vrees dat de dames en heren pluimvee daarom toch aan een rennetje moeten gaan geloven. Inmiddels is Piepje ons huiskuiken ook al niet zo piepklein meer, en de tijd om op eigen pootjes te gaan staan komt rap dichterbij.

Ik heb haar echter niet grootgebracht om als predatoravondeten te dienen. Dus wat moet je dan? En zo gaat voor hun eigen veiligheid de vrijheid van ons pluimvee toch een beetje begrenst worden.

donderdag 26 september 2019

Muizen

Hé, jak, bah. Ik ben zojuist met mijn blote voeten op 'wat voorheen nog een muis was' gaan staan. Er zijn prettigere manieren om de dag te beginnen. Maar goed, eigenlijk mag ik niet klagen; de katten hebben gedaan waarvoor ze zijn aangenomen: ze zijn wezen muizen.
Tja een oude boerderij, op het platteland, vol kieren en gaten, niet bijster goed geïsoleerd... dan  ontkom je niet snel aan een stel extra ongewenste en ongenodigde inwoners. Muizen. Vooral als de herfst invalt, en het buiten kouder wordt, trekken ze samen met de spinnen naar binnen.
Ze scharrelen tussen de vloeren van de zolder, en krabbelen over het plafond, waarbij het soms klinkt alsof er een kudde olifanten over de bovenverdieping marcheert.
Kortom, tijd om weer een val of wat te zetten, al dragen de inpandige katachtigen gelukkig ook een steentje bij aan de knaagdierenbestrijding: er liggen er regelmatig, in verschillende stadia van intactheid, cadeautjes op de deurmat.
En dan is het toch even opletten, 's ochtends.

Ook op ons erf vertoeven heel wat muizen. Ik heb inmiddels een aardig beeld van de variatie aan langstaarten in de omgeving van onze boerderij. Schattige spitsmuisjes, bosmuizen, huismuizen, veldmuisjes, het hele assortiment wordt trouwhartig thuis afgeleverd. 'Nee jongens, DIE MUIS BLIJFT BUITEN!' Voor hetzelfde geld tref je straks een welriekende verrassing aan onder de kast, en daar zit ik nu echt niet op te wachten.

Ik heb het soms wel met ze te doen, met de muizen, die katten zijn bepaald geen zachtaardige killers, en tegen spelen met een nog levende prooi hebben ze echt geen moreel bezwaar. Maar ja, instinct en zo. Heel af en toe kom ik een muis in levende lijve tegen, in de voerton van de kippen bijvoorbeeld, als de deksel er net niet goed genoeg op zat. Zo'n ton met graan is een heus muis-luilekkerland. Geef het beestje eens ongelijk.

Ach, ik heb hem maar laten lopen.....





maandag 26 augustus 2019

Een boom vol!


Ze hebben echt wel een hok, mijn kippen! Een vrij fors hok zelfs. Voorzien van een gerieflijk legnest en stevige zitstokken. Met een deurtje dat vanzelf open en dicht gaat bij het ochtendgloren of het vallen van de avond en verse houtkrullen op de vloer. Maar helaas, het hok staat leeg. Niet dat ik geen kippen heb, in tegendeel. De dames kip hebben broedtechnisch erg hun best gedaan, en hebben elk een behoorlijk toom nageslacht groot gebracht. De helft kip, en de helft haan. Je kan je het concert zo 's ochtends vroeg wellicht voorstellen. Ons erf is vrolijk gevuld met krielkipjes in allerlei kleuren, en eieren rapen is een expeditie op zich, want ja je eieren kan je natuurlijk ook overal leggen.

In een bloempot.
Tussen de strobalen.
Op het smalste richeltje dat je kunt vinden
en boven op de kast, pontificaal op de tuinmeubelkussens.
Je zou daar daar als kuiken toch ter wereld komen, ik krijg er spontaan plaatsvervangend hoogtevrees van.

's Avonds gaat de hele goegemeente op stok, of liever gezegd op tak. Een van de beukebomen op ons erf is als slaapplek uitverkoren door het gevogelte. En via een hekje springt 'toute la famille' een voor een de boom in. Dat heeft trouwens nogal wat voeten in de aarde, het is een geritsel en gekakel van jewelste, want ja je moet natuurlijk wel het perfecte takje bezetten.
En langzaamaan treedt de rust weer, ik zou alleen mijn auto maar niet onder die boom parkeren....



donderdag 22 augustus 2019

Piepjesshow

Een schattig klein geel donsballetje op pootjes. Alleen. Geen moederkloek te bekennen, en ook geen haan met vaderlijke aspiraties. Er werd koud regenweer voorspeld. Dus tja, wat doe je dan...
We hebben nu een huiskuiken. Woonachtig in het kattenreismandje, omdat de katten op zich ook wel een sappig kuikentje op zijn tijd weten te waarderen. En dat is nu eenmaal minder handig. Dus met katten binnen, zit Piepje, zoals onze dochter het pluisbeestje heeft gedoopt, veilig achter slot en grendel, maar als de poezebeesten buiten zijn, mag Piepje aan de scharrel op de keukenvloer.
En tja, daar ligt genoeg aan kruimelwerk. Als een nauwgezette kruimeldief trippelt Piepje over de planken. Aan de zindelijkheid wordt nog gewerkt, maar details hou je altijd.


Ik vraag me alleen wel af hoe dat straks moet, als er zo meteen een volgroeide kip dan wel haan genaamd Piepje kind aan huis is. Kakelverse eieren in de keuken, of een wel heel nabije wekker?
Maar goed, eerst maar dit donsballetje groot zien te krijgen. Ondertussen maakt ons dochtertje van 6 graag filmpjes van het schattige beestje, heuse vlogs, kei stoer: Kijk mama, een Piepjesshow!







donderdag 21 maart 2019

Nachtelijke bezigheden

Je kijkt uit het raam en je ziet een koe lopen. Niks bijzonders op het platteland, zo zou je zeggen.

Tenzij het 2 uur 's-nachts is.
Tenzij de koe op straat loopt.
Tenzij het jouw koe is.
Wel...Verdraaid....Kriek!

En daarom waren ze dus zo aan het loeien....lag ik net zo lekker te slapen.. Geschud aan mijn schouder: 'Ez, de koeien loeien nogal'. Een blik uit het raam was voldoende om te weten wat er loos was.

En tja....Helaas kan ik lezen en schrijven met de dames, en dus was er werk aan de winkel voor ondergetekende...

In sneltreinvaart de trap af, snel een fleecevest, met blote voeten in de laarzen, geen aanrader, want blaren. Touw. Veekoek.

Gelukkig is ze nogal tam. Gelukkig is ze nogal veekoekverslaafd. Dat scheelt.
Kriek was dus  nog al eens een keer gevangen, maar geworstel met een schrikdraad in het nachtelijke donker, hoort niet tot mijn favoriete bezigheden, kan ik nu met recht zeggen.

Goed de dames koe maar even in de kleine  wei, baaltje anti-buren-gerucht-hooi erbij, en als het licht is maar eens kijken waar het gat in de omheining nu precies zit.







maandag 18 februari 2019

ik zie ze vliegen

Of het nou door de klimaat verandering komt , of niet, het is altijd weer even spannend die eerste mooie dag, het is nu half februari, van het nieuwe jaar. Bij-technisch spannend om precies te zijn.
De bijen vliegen pas vanaf een graad of 15, bij kouder weer blijven ze lekker in de kast. Waar het wel zo'n 32 graden is. Knap he, dat die kleine beestjes dat met zijn allen voor elkaar krijgen!
Maar zo op de eerste mooie dag van het nieuwe jaar, kan je al wel een beetje een beeld krijgen of de volkjes de winter goed hebben doorstaan.
En jawel, al onze volkjes vliegen! Ik had al zo'n vermoeden, omdat mijn krokussen veel weg hadden van de Bijenkorf tijdens de drie dwaze dagen, maar de bijen vliegen af en aan met dikke pootjes van het stuifmeel. Een welkome aanvulling voor ze, na de karige koude winter.
Er is nu nog niet zo heel veel te vinden voor de bijen, krokussen, wilgenkatjes. Voor de bijen is het te hopen dat het een mooie zonnige lente wordt. Voor mezelf hoop ik dat trouwens ook!

vrijdag 7 september 2018

Whisky en Siepie

Aanloopkat is verder gelopen. Althans dat hoop ik. Opeens was ze verdwenen. En navraag in het asiel leverde niks op, en ook bij de ik-ben-mijn-dier-kwijt-sites ving ik bot. Ik koester me maar in de gedachte dat ze het ergens anders zo gezellig vond, dat ze is blijven hangen.

Alleen, een katloos huis is maar leeg.
En dus toog ik met dochterlief naar het asiel, de zomer is kittenseizoen, en zo bevond het asiel zich in  een kittenexplosie; propvol. Daar zouden we vast wel een lieve kitten kunnen vinden.
Een hok vol schattigheid op ontdekkingstocht. Twee grijze streepjes kropen gelijk op schoot. 'Ja, die zijn broer en zus, die worden alleen samen geplaatst'.

Wat doe je dan?
Thuis had ik wel even wat uit te leggen. TWEE KATTEN!
Man -en dochterlief mochten de namen kiezen.
Siepie en Whisky.

Je mag een keer raden wie welke naam gekozen heeft.
En Aanloopkat? Als ze zich op een goede dag meldt, hebben we gewoon drie katten, aldus mijn dochter.






donderdag 6 september 2018

Ik weet nog wel een recept met jou!

‘ Neu die hond, die maakt me niet zoveel uit, maar die kalkoen....’
Ik heb zojuist weer een pakketje in ontvangst genomen. Wonende op het platteland zijn de zegeningen van het bezorgtijdperk ons niet onbekend. En dus draait er met regelmaat een wit busje ons erf op. De bezorger in kwestie is meestal niet zo'n landelijk type, meer wat grootstedelijk, petje, hipster baardje, oortelefoontjes, bodywarmer, he! Yo!
Soms weten ze wat het is.

Vaak ook niet
Dat beest!
Wat is het eigenlijk.
Een kalkoen.

Het beest in kwestie paradeert dreigend met ruisende veren over het erf, we hebben nu eenmaal scharrelpluimvee. Een zwart glanzende, gewassen, auto in combinatie met een testosteronkalkoen is in dit geval toch net iets minder handig. De concurrent in spiegelbeeld wordt fanatiek bestreden. en sporen en autolak gaan helaas niet zo goed samen.

Een waakkalkoen dus. Hij is groot, imposant, en sacherijnig. Hoewel het meestal bij dreigen blijft, kan hij zo af en toe wel eens agressief uit de hoek komen.
En dat is toch wat minder gezellig.

Dan is een paraplu toch best handig als je er langs wil.
'Ik weet nog wel wat recepten met jou!'
Het lijkt hem niet te deren, enfin misschien moet ik hem toch maar eens uitnodigen voor het kerstdiner.




zondag 4 maart 2018

Lopend buffet

Een hoop misbaar en gekrijs op ons erf, een schoolplein tijdens de pauze is er niks bij. Genoeg herrie in elk geval om een jas aan te schieten, in mijn laarzen te springen en naar buiten te stormen.

Een havik.
Een hele grote havik.
Een hele grote hongerige havik
Een hele grote hongerige havik boven op een van mijn kippen.

Wel g@#€&!
Die is keikapot.
Maar dit gaat niet gebeuren!

Met een trage vleugelslag kiest de havik de aftocht en gaat doodgemoedereerd op een bloembak zitten wachten. Zo van, als jij nou even weg wil gaan, dan kan ik tenminste rustig verder eten.

Het onfortuinlijke kipje zit in een vreemde hoek in het gaas geweven. Bebloed en verstijfd van schrik, maar springlevend. Ik poets haar schoon en zet haar even een nachtje in de ziekenboeg, in casu een kattenreismandje. Een bebloed kipje bij andere kippen laten, is vragen om problemen. De volgende dag zit ze er monter bij, en scharrelt weer vrolijk op het erf rond, ze is met recht een geluksvogel.

Die pechvogel van een havik had minder geluk, die moet zijn lunch nu ergens anders zien te scoren. Wat nog geen sinecure is op zo’n winterdag. En dan snap ik best dat zo’n erf als het onze een letterlijk een lopend buffet is voor deze grote rover. Toch zie ik ze liever hoog in de lucht, zwevend op de termiek, dan uitbuikend op de rand van een bloembak na een kippig diner op ons terras.


donderdag 11 januari 2018

Aanloopkat

Muistechnisch kan je op een boerderij niet zonder kat. Niet zonder katten vind ik eigenlijk, maar de meervoudsvorm heb ik er met het thuisfront tot op heden nog niet door gekregen. Maar goed, wat niet is, kan nog komen.

Toch hebben we een tijdje twee katten gehad, dat was een beetje per ongeluk. (en voor een groot deel bij bedoeling, mijn bedoeling wel te verstaan).

Wij hebben een horecabedrijf, landelijk gelegen, hier een kleine tien kilometer vandaan. En daar liep al een tijdje een zwerfkat rond. Zo eentje van het brutale soort. Ze jatte uit de containers, en sprong in de zomermaanden als je niet uitkeek op de bbq-buffetten. Dat ging natuurlijk niet, en dus moest er actie komen. Maar mevrouw liet zich niet vangen, en de dierenambulance hield het op een gegeven moment ook wel voor gezien. 

Handig was het allemaal niet. Toch bleek ze wel te lijmen met een paar lekkere hapjes, de opportunist. En zo kreeg ik haar te pakken. Poes in een kooitje, wat nu?

Ik neem haar wel mee, zei ik. Dan maak ik er wel een erf kat van, dan kan ze slapen in het stro, voer ik haar daar en kan ze mooi in algemene dienst als muizenvangster
De oude dame thuis, kwam alleen nog maar van de bank om haar bakje leeg te eten, en verzette voornamelijk nog een poot als ze zin had om op je schoot te liggen. Het actief muizen was voor haar een beetje over, maar dat mag ook wel, als je vijftien bent.

Een beetje jeugdige assistentie was dus wel welkom, en zo maakte Aanloopkat haar entree op Bus. Tja, had manlief gezegd. Maar die kat komt niet binnen!
Aanloopkat is een mooi jong cypers poesje, met ongeveer de zelfde tekening als de oude dame Ouzo, en niet bijster verlegen.
Het duurde vier weken voordat manlief door had dat er niet één, maar twee katten binnen rondliepen.

We zijn een jaar verder, Ouzo is op een grijze herfstdag vredig ingeslapen en ligt begraven onder de narcissen in de tuin. Aanloopkat blijkt een gezellige schootkat, oorverdovend gespin. Loopt gezellig mee als je de hond uit gaat laten, en zit dan trouwhartig op het bankje te wachten tot Nimby zijn ding gedaan heeft. Als ik thuiskom, komt ze mauwend de bosjes uit gelopen.

Was dit die schuwe zwerver? Wat rest is een wat ongezonde obsessie voor eten. Ik kan niks laten staan of het wordt gejat. Ze zal wel honger hebben gekend. 
Ik moet alleen nog wel eens een andere naam verzinnen, want dat Aanloopkat...
Al luistert ze er inmiddels wel goed naar...

Aanloopkat van dat aanrecht af!

“Plof !!”