woensdag 30 december 2009

stoute koe

Kan een koe springen? gezien het feit dat Kriek zich met een simpel sprongetje over het kastanjehouten hekwerk toegang had verschaft tot eerst de moestuin en daarna ons strakke gazonnetje, is het antwoord op die vraag een volmondig ja. Krijg dan een koe met ondeugende plannen maar terug in de wei, en beter nog zo dat ze er voortaan in blijft. Gelukkig doet ze alles voor een veekoek, zelfs beter aan de lijn lopen dan onze hond.

maandag 8 juni 2009

Nooit af

De tijdschriften staan er altijd vol mee, relaxte afbeeldingen van luieren in de zon, languit in het gras. De lange tafels met grote vazen met weelderige boeketten geplukt uit de tuin. Het buitenleven als ultieme lounge plek.

De werkelijkheid is dat je altijd bezig bent...het onkruid groeit altijd harder dan jij het weg kunt halen, en op plekken dat je het echt niet wilt. En er is altijd wel een kip die zich in de moestuin heeft gewrongen en daar vrolijk krabbend het zaaigoed ruineert.

Het is ook altijd veel, en groot, geen kruiwagen zand, maar een aanhanger, en dan ben je nog bescheiden.
Geen zakje bloembollen, maar honderden. Enfin, ik zou het niet willen missen. En buiten dat, het spaart een abonnement op de sportschool uit, beweging zat!

vrijdag 8 mei 2009

moestuin

Er zijn weddenschappen op afgesloten. Maar ik hou stug vol. Waar ik het over heb, over mijn moestuin. 200 vierkante meter. Zou je niet wat bescheidener beginnen, probeerde lief. Het begint met ambitie( welke reclame was dat toch) zei ik.



Ambitie heb ik genoeg. En inderdaad, ik begin regelmatig met allerlei projecten die allemaal in verschillende stadia van afronding verkeren en waarschijnlijk tot het eind der tijden in dat stadium zullen blijven. Zelfkennis en zo.

Het huidige project is dus de moestuin. Op zulke oppervlakten ga ik echt niet met de schop aan de gang. Voor dat ik nu voor een lui trippelvrouwtje wordt aangezien, er ging een stuk weiland omgevormd worden tot tuin, en ik had oprecht een poging gedaan de grasmat de doorklieven met een schop...een trekker doet het dan beter.

woensdag 29 april 2009

Een alternatief voor eieren zoeken

Elke dag gaat bij ons de wekker om 0600. Sinds een tijdje pakt deze het wat sympatieker aan en heb ik niet meer de nauwelijks te onderdrukken neiging hem te lanceren wegens het door merg en been gaande geluid. Geweldige uitvinding die wake-up light.





Ik ben een ochtendmens met een tamelijk punctionele biologische klok. Die wekker is er niet voor mij. Ik ben wakker, klaar wakker (en waarschijnlijk zeer irritant). Er zijn maar twee standen, aan of uit, en 's ochtends is dat 'aan'. Ook op paasochtend kwart voor zeven.

Om mijn lief niet te zeer in de weg te zitten sta ik op om koffie te zetten, ons weekend ritueel, koffie op bed. Vroeger had ik mijn espressoapparaat op mijn nachtkastje staan, maar tegenwoordig ben ook ik enigzins aangepast geraakt en staat deze gewoon op het aanrecht.

Vandaag zet ik koffie met een presenseoapparaat, het pruttelt, en ik ga naar buiten voor mijn ochtendrondje erf. Een prachtige voorjaarsochtend op het platteland. Kippen, kalveren, pony's, moestuin.

Eerst de meisjes, mijn twee maanden oude loeiende grasmaaiers, begroeten (Kriek en Kalfàdos). Stal leeg, wei leeg. Lichte paniek: waar zijn de koeien?

Gejat, uitgebroken, het hek lijkt intact en wie steelt er nu een kalf? Uitslaaptijd van mijn lief is over. Schat, de koeien zijn weg!


In de vlugheid snel de halsters gepakt, wat veekoek, als lokmiddel. Eerst maar eens een rondje met de GSV (Grote Smerige Volvo). Dat doen we ook als de hond kwijt is. En meestal kom je het vermiste huisdier dan wel tegen. Een hond laadt je echter makkelijk achterin, enfin problemen moet je pas oplossen als ze er zijn.


Daar staan ze dan, een halve kilometer verderop, op de wei van een van de buren. Niet vooraan in de wei, maar helemaal achterin. Nat gras, blauwe ballerina's. Heel fijn...De meiden laten zich een veekoek niet ontzeggen, maar mee? Geen optie, althans niet vrijwillig. De meegebrachte halsters komen goed van pas. Tenminste, als we ze omkrijgen, en dat blijkt nog een hele onderneming.

Een briljant idee van mijn wederhelft, de hond krijg je ook rustig door er over heen te gaan staan. Een kalf echter, zet de sokken erin. Met een rodeoshow op de vroege ochtend belandt mijn lief met zijn ledematen in de vier windrichtingen plat op zijn gezicht in het natte gras. Ik heb niet gelachen, echt niet...

De girls verdwijnen op een drafje. Sprintfähig op de ballerina's er achter aan. Bij een schuur op het erf van een van de buren kunnen we ze klem zetten. Alles, inclusief de waakhond, nog in diepe rust. De GSV staat met draaiende motor, op het landweggetje.

Met de aangelijnde dames vormen we ongetwijfeld een fraai kwartet. Koeien lopen niet mooi naast, daar wordt nog aangewerkt. Tegen kwart voor acht staat alles weer op stal, inclusief de GSV. Wel mooi dat dit nog kan, een auto met draaiende motor die er nog gewoon staat als je terug komt.

We zitten getweeën op de strobaal, klaarwakker, kopje koffie schat? Ja graag!

Ter ingeleide

Een kleine observatie. Drie jaar geleden kwam ik drie keer per week bij de Bijenkorf. Nu bij de Boerenbond. Nog steeds een gepassioneerde shopper, al hebben de knisperende tasjes plaats gemaakt voor 25 kilo zakken kippenkorrel, kalverbrok of hondenvoer, aangevuld met kleurige zakjes bloemzaad en een fashionfunctionele bodywarmer.

Je zou eens moeten schrijven, zei mijn lief. Soms luister ik naar zijn adviezen...