vrijdag 17 september 2010

Stalarrest

Hoefgetrappel op zondagochtend 05:30  voorspelt niet uitslapen vandaag. Een por...schat... volgens mij zijn de koeien eruit.... Binnen een tel sta ik buiten, klompen, spijkerbroek binnenstebuiten gekeerd fleecejack, ik zie wat schaduwen in het ochtend gloren. Ik mis iets.... juist... beeld. Met een ongecorrigeerde minzevenenunhalluf is het lastig koeien vangen, zelfs tamme als die van mij. Terug voor de broodnodige koevanguitrusting: bril, veekoek, halster-touw. Binnen tref ik lief die, ofschoon hij de expeditie noodzaak signaleerde, nog niet helemaal tot het bewustzijn is teruggekeerd.

De koeien, hadden het gras van de buren als veel groener als het onze geconcludeerd en stonden dood gemoedereerd kennis te maken met de paarden. Tot mijn geluk is het opportunistisch gehalte van een koe wel zo hoog dat ze te paaien zijn met een veekoek. Kom Dames, naar huis. Terug naar de stal. Even het schot open maken... oh niet nodig...uit stand springt de jonge dame over het hek. Ook nummero twee is niet te beroerd. Met waardering voor het aangeven van de zwakke plek schroeven we wat beplating strategisch tussen balk en hek. Zo, die komen er niet meer uit.

Terug gekomen van een expeditie op de harde weg denkt lief leuk te zijn als we het erf op rijden, schat...volgens mij zijn de koeien eruit. Een hartverzakking, een sprint naar de wei. Gelukkig, daar liggen ze, te herkauwen...pff..maar wacht eens?  Wel aan de verkeerde kant van het hek...Meiden wat had ik nou gezegd? Voor het ontdekking van de ontsnappingsroute hoef je geen getraind padvinder te zijn. In mijn moestuin zijn mooie plantgaten uitgestanst, ze zijn nog wel een beetje 'at random' , maar ach details heb je altijd.

Tijd voor een sessie ' check de draad'. Hier een daar een versterking aangebracht, zo... we zijn klaar.
Half acht journaal, even onderuit, de telefoon, de buurman. Er lopen NU twee koeien door de heg.
Recalcitrante koeien op de openbare landweg, het moet niet mooier worden. In optocht terug naar de stal, nee niet trekken, twee keer 500 weerspannige kilo's, ja ik snap dat die berm boeiender is dan het pad, maar we gaan NU naar huis.

Nu hebben de meisjes stalarrest.....
En wij het project: HELE STEVIGE schrikdraad....



\

woensdag 7 juli 2010

john deere parks here

Onder druk wordt alles vloeibaar. Je bent startend kersen teler en dan zitten er ineens rupsen in je boomgaard. Dikke vette kronkelaars staren me grijzend aan terwijl ze een hap nemen van een maagdelijk blaadje aan onze kersenbomen. Als beginneling bel je dan de teeltvoorlichter, en ofschoon de samenvatting van het advies vrij vaak spuiten, spuiten, spuiten is, en wij niet zo erg van de chemie zijn, had deze ook wat biologisch verantwoord spul in het assortiment. Maar ook hier geldt, wil je dat op je bomen hebben, dan heb je een spuit nodig. Geloof me, met een plantenspuit te werk gaan, werkt prima bij een boompje of 2, maar bij 3000 bomen wordt het toch een iets ander verhaal.


We moesten dus aan de mechanisatie geloven, tot groot genoegen van lief. Die met gezwinde spoed een adresje heeft gevonden. In Zeeland, en dan bedoel ik niet het dorpje Zeeland hier drie landweggetjes verder. Zo togen wij dus cabriogewijs naar nog zuiderlijker west Nederland.

Ik kan me zo voorstellen dat er logischere outfits zijn, dan een beeldig rokje en dito ballerina's als je een trekker gaat kopen, maar goed je komt recht uit je werk, en als je dan nog een roteind moet rijden, dan doe je het ermee!

Oud roest, een schuur vol. 'U zoekt een trekker en een spuit?' ' Ja, en graag ook nog een maaibalk' . Trekkers, nog meer trekkers, en goh...nog een aantal trekkers, afgewisseld met spuiten en nog nader te identificeren spul. Een verzameling oud ijzer die een kamper doet kwijlen.

Maar daar staat hij te glimmen, het is wel geen Fendt, maar hij is ook groen. En met Cabine, en Radio. Lief is gelijk verkocht, en zo ook de John Deere. Ik sputter nog een beetje tegen, 'hij is wel duur' , maar het mag niet baten. Ik ontdek mijn strategisch belang in deze… Schat… ik stribbel niet tegen ....dusseh…je weet dat ik dit wisselgeld nog een keer incasseer..Ik doel op een al eeuwen door mij gewenste tank op wielen.

Lief is helemaal blij, ook de spuit is een John Deere. Op het saunagelijke kantoor van de handelaar wordt een pilsje open getrokken op de nieuwe aankoop. Het is inderdaad bijna België. Jupiler. Wilt u er een glas bij? Nee, er zit al glas om heen.

De volgende dag wordt de spuit afgeleverd, begin van de midddag. Ik probeer op tijd thuis te zijn, met een reden. Ik en trekkers, da's op het moment nog een ongekende combinatie. Dus een beetje instructie is van harte welkom....en wel zo veilig..Ik draai het erf op, daar staat hij op het witte split. Trekker plus spuit. De nota op de zitting. Tja wat nu?
Ik loop er peinzend omheen, de sleutel steekt in het slot. Tja dit blondje komt ook maar gewoon uit de straat!

Wat nu?

We wonen in een buurtschap met Boeren en Buitenlui, en de eerste categorie komt dagelijks per trekker voorbij.  De laatste per cabrio.

Dus nu? Ik bel de buurman. De koeienboer aan het eind van de straat.  Pezig, petje, sjekkie. ' Eh .. heb een vraagje...we hebben een trekker gekocht..maarreh, ik weet eigenlijk niet hoe die werkt...ehm..zou je me misschien kunnen helpen?' Binnen vijf minuten draait de Fendt het erf op, een korte cursus trekker rijden voor de ballerina's en ik. De lokale kroeg heeft het er waarschijnlijk nog over!

Een vuurdoop, voor het eerst op de trekker, in zijn achteruit, met de spuit erachter. Het moge duidelijk zijn dat ik ook geen aanhangwagenrijbewijs heb! Toch...Ik heb maar twee ijzeren plantenbakken geraakt!(en een muurtje ..ssst)

Lief is boerenzoon,  varkensboeren hebben echter geen trekkers. Dus met mijn voorsprong van wel 50 meter speel ik instructeur. ' Daar moet je koppelen en da's de handgas' .
We leren snel. Gelukkig!

woensdag 26 mei 2010

Vlekken op straat gespot.

Je kan de donder er op zeggen dat je af en toe vergeet de stroom er weer op te zetten als je aan het hek bent bezig geweest. Afgelopen zaterdag was ik het zat. Nimby nam zijn naam, Not in My Backyard wat al te letterlijk door overal behalve op ons eigen erf rond te banjeren. Het wordt wat genant om drie keer per dag met de GSV in de buurt rond te rijden op zoek naar de vierpotige haarbal. De oplossing, een stroomdraadje over de oprit. Lief had het vakkundig geinstalleerd, en tevreden met de gedane arbeid hadden we ons met een biertje in het zonnetje gepositioneerd.

Een klop op de deur, verrrekte vroeg, zaterdag half 8, de buurman: "Een van jullie koetjes loopt buiten!' Ai, de stroom...en inderdaad zag ik Kalfados stofwolken opwerpend door de vers ingezaaide maisplak dartelen. Koevang uitrusting; veekoek en een stuk touw. Ik ben benieuwd: "Kalfados, kom eens, koekje!' Ze kijkt op. In volle galop komt ze op me af. ' Ik ga maar wat op zij staan' zegt de buurman aarzelend. Ze mindert vaart en koerst schommelend op de begeerde veekoek af. Kauwt tevreden. Ik klik de lijn aan het halster vast. Zo wij gaan naar huis. ' Mee komen jij' . De buurman valt van zijn verstand. ' Een koe die komt als een hond'.

Check, check dubbel check, stroomdraad, ' zet 'm ook maar wat verder van de heg, dan houden we er nog wat van over.' De rust is weergekeerd.

Een gruwelijk kabaal, de blaffende hond, de nationale waakkoeien, een pandamonium om kwart over vijf in de ochtend. Er is iets aan de hand. Ik tuur uit het raam, ik ben gekwalificeerd kippig, en zie zwart wit gevlekte gestalten op de weg, ' de koeien, niet weer!' Waar is mijn bril!

Verrek het zijn geen koeien, het zijn paarden! Maar ze zijn evengoed aan de wandel. Snel een spijkerbroek, een t-shirt. Een van de chaufeurs van de buren doet al een poging ze te vangen, maar ze doen niet leuk mee.
Paardensnoepjes, wat zeiden ze ook al weer over vliegen en stroop. Het kost je een halve emmer, maar dan staan ze ook in de wei. De wei van de buren, nog diep in slaap, verrassing.

De koeien hebben de waakloei vervangen door een indringende ' wij willen brok, en wel nu loei' Tja ik ben wakker en dat zal ik weten. Om de buurt een beetje te sparen geef ik ze gauw wat brok. De rust daalt neder.

0900-tuig, meldkamer politie: ' Ik heb twee paarden gevonden' ' Nog meer paarden los in N.? ' ' Hoe zien ze eruit?' ' Euh, ongeveer als mijn koeien, zwart wit gevlekt.' 'Dat zijn tinkers,' Goed geinformeerde politie agent! Mijn telefoonnummer laat ik achter.

De buren kijken licht verbijsterd naar de nieuwe weidelogees. 'Gisteravond waren ze er nog niet!'  ' Nee, dat klopt.' Ik praat ze even bij. De buurt is het wel eens, als ze niet worden opgehaald mogen ze blijven.
Inmiddels  zijn ze opgehaald, ergens in de nacht, maar waarheen en waarvandaan ze kwamen is nog steeds een raadsel!

vrijdag 7 mei 2010

Bubbels en de meldingsfunctie van grind

Afgelopen zaterdag waren we na een uitputtende dag palen zetten in de boomgaard neergestreken in onze jacuzzi. Opblaasbaar, strategisch gepositioneerd in de koeienstal, op hoogte gebracht met wat overbodige varkensroosters met uitzicht over de tuin en vijver. De omgeving gestoffeerd met de zitmaaier, pakken hooi, afgemaakt met een roestige BBQ. Glaasje-flesje-wijn erbij, als het leven even geen feestje is, moet je er toch wat van maken niet waar?


We hebben veel grind op ons erf, dat zie je veel op boerenerven. Voordeel van grind is dat je het hoort als er bezoek komt, dat is wel handig als je achter in de tuin aan het werk bent. De hond hadden we toch maar even binnen gelaten, die is toch zo gek op de kippen! Met mijn kamikazekippen is dat een fatale combinatie met negatieve effecten op de bevolking van de kippenren. Daarnaast spelen af en toe zijn hormonen op en dan moet hij aan de wandel. Niet erg handig met een overbuurman die hondenfokker is die, en erg gesteld is op de raszuiverheid van zijn honden, en menig hitsig teefje heeft. Je wil toch een beetje vrienden blijven met je buren, onverwacht langharige puppies met een zwarte pluimstaart helpen daar niet echt bij. De afstandbediening vanuit het zwembad is niet volledig effectief, de dichte deur wel.

We zetten de bubbels lekker aan, prima borreluurtje zo. Het duurde niet lang voordat we doorhadden dat het geluid van de jacuzzi het voordeel van de meldingsfunctie van grind volledig wegnam. de man van de kookclub waarvan ik lid ben  stond aan het bad. Konen die qua kleur uitstekend matchten met zijn shirt. In zijn handen een grote mand verpakt in cellofaan.’Zit mijn topje recht?’ schoot door mijn hoofd. Eén verschoven driehoekje en je biedt zo full-view. Hij is een aardige vent, maar dat wil je niet!

‘Zal ik hem hier neer zetten?’ zei hij, inmiddels van de ergste schrik bekomen. ‘ Fijne dag nog’ , en hij schoot schielijk weg.

Over de rand van het bad hangend bekeek ik de geweldige mand, vol lekkers,wat lief, wat leuk! We hebben er nog maar een glaasje opgedronken, en ons gelukkig geprezen met het feit dat we überhaupt zwemkleding aanhadden;-)

woensdag 14 april 2010

Fazant van de grill

Ehm schat? Iets in de toon van de stem van Lief is bijzonder, dus ik kom direct kijken.
Er zijn auto' s met zo'n beeldje op de snuit, een katachtige of een adelaar. Alleen, dit had ik nog nooit gezien. Tussen het nummerbord en de grill zit een fazant, klemvast. Ja, zegt lief, ik hoorde wel een klap, maar toen ik in mijn spiegels keek, zag ik niks. Geen wolk veren, niks! Mensen keken wel wat vreemd naar mijn auto. Dat kan ik mij voorstellen!De auto ansich, is al niet onopvallend, laat staan zo met die verenpracht voorop! Tja zegt de buurman, dat lukt je maar 1 keer in je leven!

Daar staan we dan, met de fazant. Morsdood, verder ongeschonden. De honden zijn belangstellend. Wat doen we ermee? In de grond stoppen? Is eigenlijk ook zonde! Het is een prima fazant. Maar ofschoon ik aardig kan koken, een visje wel weet te fileren, is het demonteren van een compleet bevederde fazant een ander verhaal. We staan een beetje schaapachtig op ons erf. Wacht, zegt lief, ik bel ons moeder, die kan kippen slachten, en een fazant is in die zin ook een soort kip.

Hij moet wel leegbloeden. Ok. Lief pakt een bijl, en ontkopt de fazant. Daar hangt hij dan, aan het betonijzer in de moestuin waartegen ik mijn peultjes bedacht heb.

Mijn schoonmoeder is er als de kippen bij, in overall, op laarzen, de messen geslepen. Wat heb je nodig? Een emmer water en een bak voor het afval.

Kan jij hem vasthouden? Natuurlijk. Daar sta ik dan, met steeds weer een ander onderdeel van de fazant in mijn handen. Rats, dat was het verenpak, krak, dat waren de poten. De fazant blijkt steeds meer te gaan lijken op zijn collega in de plastic supermarkt bakjes! Het ingewanden pakket is duidelijk zichtbaar. Het vasthouden steeds glibberiger. Zo kregen wij biologie zegt mijn schoonmoeder grijnzend.

Van achter het hek kijken de honden likkenbaardend toe, vergeet het maar jongens!
Jij kunt nu ook kippen slachten zegt mijn schoonmoeder, ehm, nou, weet niet of ik het allemaal heb onthouden! De kippen in de ren tokken verontwaardigd, althans dat denk ik.

Uiteindelijk ligt de fazant in onderdelen in de emmer. Komen jullie eten morgen? Ja graag. Ok, nu nog een goed recept voor fazant opsnorren! Iemand suggesties?

maandag 29 maart 2010

Wieden met de Caterpillar

Tuinbladen zijn fijn. Ik installeer mezelf geregeld op de bank met een flinke stapel kleurrijke inspiratie. Handige snoeitips ook, tja de samenstellers van zo'n blad moeten optimistische mensen zijn.  Zucht, als ik naar buiten kijk zakt de moed me in de stiletto's.

Op ons erf staan voornamelijk populieren en coniferen, veel. Praktische bomen. Coniferen zijn dicht en altijd groen, dus ideaal om van alles achter te mikken. Had Wim Sonneveld het over, " gooi het maar achter de rodondendrons" , de vorige eigenaars waren hierdoor vast geïnspireerd,al hier voldoet de conifeer ook prima. De ontdekking toen we toen we hier kwamen wonen. Onze eigen vuilnisbelt, lege jampotten voor een heel weeshuis. Een erfenisje uit het verleden, zelf zetten we toch maar braaf de container aan de weg. Camuferen zou een betere term zijn voor die bomen, enfin ik vind ze vooral erg lelijk.

Populieren zijn handig, je kan er klompen van maken, en groeien snel, je hoeft maar een tak in de grond te steken, en hup, weer een populier, gezellig.

Rondom ons erf staat een rijtje van die dingen. In het buitengebied wordt alles geknot, naief als ik ben dacht ik dat knotten voorbehouden was aan wilgen, maar blijkbaar wordt al het boomachtige geknot.Zo heb ik de knot berk ook al zien passeren en zijn wij dus in het bezit van enige knot populieren. Een rijtje gevaar voor de volksgezondheid met rotte stammen en wiebelkronen, dat hoog nodig geepileerd moest worden. Niet echt een klus voor mij en m'n snoeischaar, besloot ik.

De verhouding van mijn snoeischaar ten opzichte de coniferen en populieren jungle, in mijn tuin is er een van Goliath en David. Nee, ik ben niet bijbels genoeg op deze vergelijking ook in praktische zin door te trekken, dus ik probeer: Lief?

Lief, wijs geworden van een eerder snoeiavontuur, weet raad. Nog wel wat verongelijkt vanwege mijn snoeigebod, wat wil zeggen: de populieren achter het kippen hok zijn verdwenen maar het kippenhok was ineens nog rustieker.... Hij gaat vallen....shit, shit,shit...krak...Ehm, juist. Sindsdien geldt mijn snoeigebod: geen kettingzaag gebruiken dichtbij bebouwing. Nee ook niet bij die half ingestorte stal, die is al ruine genoeg.

Het snoeiprobleem is door lief vakkundig opgelost, want hoe doe je dat in grote-tuinen-land? Je huurt een kraan. Nu heb je verschillende soorten kranen, hoveniers hebben ook wel eens een kraantje. Je verwacht dan niet echt dat een caterpillar soepeltjes de oprijlaan opdraait...verrassing.

Met zijn telefoon tussen hoofd en schouder geklemd dunde de kraanmachinist het bomenpark vakkundig uit. Een bijna surrealistisch schouwspel, alsof je aan het tuinieren bent met een reuze pincet, wat ons een dag zagen-scheppen-zweten zou hebben opgeleverd was nu in een oogwenk gebeurd. Een aanrader, misschien iets voor de tuintips in zo'n blad, maar wellicht niet helemaal geschikt voor de doorsnee tuin.

zondag 28 maart 2010

Trek in een trekker

Sinds we boer in opleiding zijn heeft lief besloten dat WE EEN TREKKER moeten. Niet zomaar een Trekker, nee WE MOETEN een FENDT. Goed, ok, ik weet inmiddels dat een Fendt een soort van vies groen is, een John Deere fel groen met geel getint blijkt en een New Holland knal blauw gekleurd door het leven gaat. Maar volgens mij is een trekker, gewoon een trekker, functioneel, groot en lomp ( in die zin zie ook ik de voordelen er wel van in) . Ik zie dat veel te beperkt, aldus lief die als het om trekkers gaat ineens een jongetje van 34 is.

Wat opzich wel sneu voor hem is, is dat we fruitteler in wording zijn. Fruittelers hebben andere trekkers dan akkerbouwers of koeienboeren. Zo'n trekker is dan toch een stukje minder stoer.... Niks geen grote, enorme banden zoals die waar vroeger op het schoolplein de zandbak van was gemaakt. Nee toch een stukje subtieler. Smalspoor, want anders past ie niet tussen de rijen bomen, en dan heb je er zo weinig aan. Daar zijn we het wel over eens, hij moet toch wel functioneel zijn.

Maar niet getreurd, ook smalspoortrekkertjes heb je in Fendt, en dus zit lief geduldig op sites als tractorpool.nl de een na de andere trekker te bewonderen. Schat kijk eens? Wat vind je van deze?

Te duur.

Want daar heb je de kern van de discussie. Meneer wil graag een nieuwe trekker, met kabine, airco en een radio, de andere helft van onze vof ( ikzeidegek) vind een 2e handsje meer dan prima. Arko schatje, alle ramen kunnen open, ik begrijp het niet zegt ie.
Het is toch een prima compromis: als wij geld verdienen met die kersen, mag jij een nieuwe trekker!

maandag 8 maart 2010

gevonden voorwerpen: een vossenstaart

Wat ligt daarnu in de wei?Nimbey pakt het bereidwillig op en het bontpluis steekt links en rechts uit zijn bek. Een vossenstaart. Maar zonder de vos eraan vast. Ik had het al horen knallen. We hebben de jacht verpacht, dus ja er zijn wel eens jagers.
Ofschoon de vos me beroofd heeft van het merendeel van mijn kippen, al; mijn parelhoenders en mijn enige kalkoenhen (vlak na kerst) voel ik toch ergens wat medelijden. ...

en ja weer een stoute koe

Even de krant uithalen. Onze we-hoeven-vandaag-niet-om-6-uur-op-gewoonte. Krantje, koffie gezellig op bed. Het is altijd een wandelingetje naar de brievenbus. En aangezien ik het ochtendmens ben, ben ik meestal de klos. Ik loop de deur uit en kijk opzij. Een koe. Op een plek waar ik haar niet verwachte. Op de weg, midden op de weg. Maar waar is nummer 2... een vlugge blik leerde me dat de andere jonge dame was blijven steken bij een pak hooi. Eerst maar eens zorgen dat zij weer in de stal komt. De veekoek (en een beetje duwen) deed zijn werk.
Ondertussen maar roepen Kalfados hier komen....een rammel tegen de voerbak. daar komt ze aangerend, soms zijn het net honden, alleen wat groter. Koeien weer binnen, waar was ik ook al weer mee bezig. Oh ja de krant.