vrijdag 17 september 2010

Stalarrest

Hoefgetrappel op zondagochtend 05:30  voorspelt niet uitslapen vandaag. Een por...schat... volgens mij zijn de koeien eruit.... Binnen een tel sta ik buiten, klompen, spijkerbroek binnenstebuiten gekeerd fleecejack, ik zie wat schaduwen in het ochtend gloren. Ik mis iets.... juist... beeld. Met een ongecorrigeerde minzevenenunhalluf is het lastig koeien vangen, zelfs tamme als die van mij. Terug voor de broodnodige koevanguitrusting: bril, veekoek, halster-touw. Binnen tref ik lief die, ofschoon hij de expeditie noodzaak signaleerde, nog niet helemaal tot het bewustzijn is teruggekeerd.

De koeien, hadden het gras van de buren als veel groener als het onze geconcludeerd en stonden dood gemoedereerd kennis te maken met de paarden. Tot mijn geluk is het opportunistisch gehalte van een koe wel zo hoog dat ze te paaien zijn met een veekoek. Kom Dames, naar huis. Terug naar de stal. Even het schot open maken... oh niet nodig...uit stand springt de jonge dame over het hek. Ook nummero twee is niet te beroerd. Met waardering voor het aangeven van de zwakke plek schroeven we wat beplating strategisch tussen balk en hek. Zo, die komen er niet meer uit.

Terug gekomen van een expeditie op de harde weg denkt lief leuk te zijn als we het erf op rijden, schat...volgens mij zijn de koeien eruit. Een hartverzakking, een sprint naar de wei. Gelukkig, daar liggen ze, te herkauwen...pff..maar wacht eens?  Wel aan de verkeerde kant van het hek...Meiden wat had ik nou gezegd? Voor het ontdekking van de ontsnappingsroute hoef je geen getraind padvinder te zijn. In mijn moestuin zijn mooie plantgaten uitgestanst, ze zijn nog wel een beetje 'at random' , maar ach details heb je altijd.

Tijd voor een sessie ' check de draad'. Hier een daar een versterking aangebracht, zo... we zijn klaar.
Half acht journaal, even onderuit, de telefoon, de buurman. Er lopen NU twee koeien door de heg.
Recalcitrante koeien op de openbare landweg, het moet niet mooier worden. In optocht terug naar de stal, nee niet trekken, twee keer 500 weerspannige kilo's, ja ik snap dat die berm boeiender is dan het pad, maar we gaan NU naar huis.

Nu hebben de meisjes stalarrest.....
En wij het project: HELE STEVIGE schrikdraad....



\

Geen opmerkingen:

Een reactie posten