maandag 13 februari 2012

Vorst


Je hebt altijd van die zwijmelaars die dromerig melden, dat je de wisselingen van de seizoenen op het platteland zoveel meer merkt dan in de stad.
'Tja' dacht ik toen ik de douchekraan opendraaide; dat klopt.
Er gebeurde niks.
De kraan van de wastafel dan…
niks…
hmmm…
De thermometer, die ik bij het voeren van de koeien al een blik waardig had gekeurd, meldde monter: min zestien. Je hoeft geen genie te zijn om dan de juiste diagnose te stellen:
Bevroren.
Ach, ja we hadden dit seizoen de waterleiding nog niet geföhnd dus het werd, het is immers al februari, wel weer eens tijd.
Op mijn allerliefste toon….Schat??? De waterleiding is bevroren….
Lief, niet te lui, hijst zich in warme kleding en klimt gewapend met föhn en zaklamp op de hooi(loze) zolder, ik speel lieftallige assistent bij de kranen. Hé… de föhn van vorig jaar…klinkt het boven mijn hoofd…hmmm…zo vaak komen wij er dus…en daar was dus mijn föhn gebleven!
Het hele erf is van de leg door het winterse weer, behalve de kippen dan, want die grijpen het lengen der dagen aan om weer volop eieren te produceren. Ik, op mijn beurt, moet niet te lang wachten met het uithalen, want ja, ook eieren kunnen bevriezen! De eenden hebben hun domicilie in de koeienstal genomen, en kwaken verontwaardigd als je het waagt hun kant op te lopen. De vijver is strak bevroren en lonkt met ijspret over een paar dagen, als de vloer sterk genoeg is. Een wat minder fortuinlijke eend, duurzaam verenigd met het ijs, losgebikt, ontdooit nu tijdelijk in de bijkeuken. Algemeen herstelresort vooronfortuinlijk (pluim)vee.
De koeien staren gebiologeerd naar het ijs: zullen we wel, zullen we niet. Om te voorkomen dat deze uit de kluiten gewassen kalveren straks hun danskunsten op het ijs zullen vertonen, zetten we toch maar een draadje. Met het oog op naderende ijspret sla ik geen wak. Maar dat betekent werk aan de winkel. Het water komt niet vanzelf in de waterbak, dus a-sportief als ik ben kom ik dezer dagen wel aan de broodnodige beweging toe.
Het ijs is in enkele dagen dik genoeg, een telefoontje naar de buurtvereniging: 'dit weekend is het schaatsen op de vijver!', resulteert fluks in een heuse veegploeg, inclusief een huis-tuin-en-keukenzamboni! Het pilsje bij het kampvuur, smaakt na gedane arbeid goed.
IJsbaan Bus is één grote gezelligheid. Een pan glühwein boven het vuur, warme chocolade melk, 100 broodjes bokworst en achtentachtig nummers Duitse après-ski muziek op de Ipad vervolmaken de pret. We zegenen het af met een Jägermeister aan de keukentafel.
De volgende ochtend spierpijn, maar wat was het mooi!
De dooi valt in, de schaatskoorts bedaard.
NU mag de lente wèl beginnen!

 


 



 


 


 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten