donderdag 21 juni 2012

Je hebt al een tijdje geen blogje geschreven…


Heb je dat ook wel eens? Zo'n jeukend argwaan dat zomaar ineens de kop opsteekt ? Het eind van een lange werkdag, mijn telefoon laat zich horen. Je hebt al een tijdje geen blogje meer geschreven, meldt Lief nèt iets monter. Om uitermate blij te vervolgen met: wacht, ik stuur je wel even een fotootje. En zo maar ineens zit je niet zo rustig meer achter je bureau. Ik heb nog geen foto gezien, maar voel aan mijn water dat zo'n aankondiging geladen is met iets minder prettige verrassingen die meestal een niet al te braaf erfdier in de hoofdrol hebben.
Pling, meldt de foto zich.
Zucht!
Ik bel lief, licht verontrust, ik ken het koeienspul. Soms luistert het, soms ook niet. Is het verstandig als ik NU jouw kant op kom? Ik heb een kwartiertje nodig, en een koe creëert in minder tijd een volstrekte ravage.
Nee doe maar rustig, ze staan al weer op stal. Maar… je tuin heeft misschien hier en daar wel wat restauratie nodig. Je zou dat een understatement kunnen noemen.
De dames hebben zich zichtbaar vermaakt, en hebben in hun elegantie voor genoeg potscherven gezorgd om een toekomstige amateur archeoloog tot grote extase te brengen. Het is me volkomen duidelijk dat koeien meer dan alleen gras lusten. De valeriaan steekt mistroostig met een paar stengels uit de grond. Als de dames straks uitermate rustig zijn, is mij heel duidelijk waar dat door komt. Citroenmelisse behoort duidelijk niet tot de grote favorieten.
Vergenoegd liggen de dames herkauwend in het stro. Het was een avontuurlijke dag.
De hond kruipt onder de bank vandaan, we vroegen ons al af waar hij was, de held.