vrijdag 26 oktober 2012

Erftijd


Tja, ik doe manmoedige pogingen, de beestenboel op, ons erf in goede banen te leiden. Zijn het niet ontsnapte  koeien, dan is het wel een hond die de kuierlatten neemt, en die zijn naam Nimby ( Not In My Back Yard) wat al te letterlijk neemt en er voor zorgt dat ik al rondjes rijdend de Maashorst voor de zoveelste keer verken, om hem vervolgens in het asiel in Uden te kunnen ophalen. Tja een overijverige burger op toeristenpad op bezoek in ons mooie natuurgebied, dacht 'och die arme hond, die is verdwaald' En wat had ik nu gezegd over niet bij vreemde mannen in de auto stappen? En dus was ik weer een kleine 50 euro lichter, de haarbal was nog geen honderd meter van huis af.geweest.

De kippen zien de ren als louter een suggestie en zorgen ervoor dat het niet alleen met pasen eieren zoeken is. Ik kom ze op de gekste plekken tegen, en het heeft ook al eens geresulteerd in een donzig toom kuikens waarmee een hen pronkend onder de heg vandaan kwam. 

Heer en meester van ons erf is meneer kalkoen, althans dat vind hij zelf, maar het is vooral veel veren en weinig bravoure. Hij doet toch niks? vraagt bezoek bedeesd. Nee hij doet niks, tenminste zolang je niet doelt op het kiezen van het kalkoense hazenpad. Want daar is deze heer meester in.  

Wat is het toch dat dierenvrienden bij het zien van deze foto spontaan associaties krijgen met het kerstdiner? Okee ik zie een vreedzame co-existentie, tussen jager en potentiĆ«le prooien. Dat is waarschijnlijk wel enigzins in lijn met de kerst gedacht. Vrede op het erf om het maar zo te zeggen.

Toch denk ik zo dat de realiteit minder dromerig en idealistisch is, en meer te maken heeft met een geraffineerde combinatie van harige weldoorvoedheid, en een heerlijk herfstzonnetje, en donzig opportunisme.
Zolang er niemand gaat rennen, gaat het goed. En dus dan toch maar dit idyllisch plaatje, als je door je oogharen kijkt en je to-do-lijst even laat voor wat ie is! 

Ren, erf, of tuin?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten