zondag 28 oktober 2012

Maishorst

Toegegeven, die term komt niet van mezelf, dat neemt niet weg dat ik hem tamelijk briljant gevonden vindt. De credits komen toe aan de beleidsambtenaren op het provinciehuis van Den Bosch, en heeft betrekking op een deel van dit mooie natuurgebied de Maashorst wat in hoogdravende beleidstermen ook wel de natuurkern wordt genoemd. Althans dat zal het moeten worden, en is misschien in deze tijd van bezuinigingen op ecologische hoofstructuren en andere luxere overheidsplannen (zonder hier overigens direct een oordeel aan te koppelen) af en toe misschien meer hoopvol dan toepasselijk.

Want, zoals het woord al puntig benadrukt, er groeit vooral mais. Nu zou je mais aan de gemiddelde stedeling misschien ook als natuur kunnen verkopen, maar feitelijk eindigt de schoonheid van mais bij de wijdte van het uitzicht vanaf je fiets op je tocht door het landelijk gebied. Een meter links van de weg, één meter rechts van de weg. Waar je vanaf de snelweg vooral geluidswal ziet, zie je hier in de zomer vooral muren van mais.

Je weet dat de zomer aan zijn einde is gekomen als de maisoogst begint. Ineens is het landschap weer in beeld en rijdt er op werkelijk elk landweggetje een trekker met oplegger voor je. En er zijn trekkers en trekkers. Wij hebben een schattige fruitteelt John Deere, maar een loonwerker John Deere is wel even wat ander verhaal. Het lijkt wel of de landweggetjes elk jaar smaller worden, of de trekkers groter. Dat laatste lijkt me wat meer plausibel dan het eerste.

De op landweggetjes niet zo ervaren automobilist, laten we zeggen de gemiddelde stedeling, heeft dan iets van een konijn dat in de koplampen kijkt als een maisoogstspan hem tegemoet komt. Echt benauwd wordt het als zowel achter de onfortuinlijke stadscoureur als voor en om het gezellig te maken ook tegemoet de bedrijvige tractoren opdoemen waarbij kekke stadsautootje gesandwiched dreigt te worden tussen Newholland blauw en John Deere groen.

De maisoogst is een serieuze zaak, en het is spitsuur voor de loonwerkers. Er wordt af en aan gereden en voor het bedwingen van de smalle landwegen heb je zolangzamerhand, want glibberig door modder en gehakselde mais, een terreinwagen nodig. Je weet wel zo'n pc-hooft-trekker, zeer geliefd bij Groenlinks en consorten, maar hier toch zeker geen overbodige luxe.

Dan ineens is het uitzicht weer terug, en als je kijkt over de gestoppelde velden zie je de bosrand kleuren. De herfst is begonnen, de kuilen zijn gevuld voor de winter en de rust keert weer in het landschap.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten