zaterdag 27 oktober 2012

Pompompoen

...Blijkbaar ben ik best gevoelig voor de wisseling van de seizoenen. De blaadjes zijn nog niet van kleur verschoten, of ik krijg al trek. Voor de rest heb ik geen obsessie voor eten of zo. Maar nu de herfst op de deur klopt, of liever gezegd al in vol ornaat met modderige laarzen de deur is binnen gestiefeld, haal ik mijn neus op voor frivole salades en heb ik zin in steviger kost.
Het helpt natuurlijk wel dat ik op mijn dagelijkse tocht over de Brabantse landweggetjes bijna letterlijk struikel over de bordjes 'te koop pompoenen!' overigens stuk voor stuk voorbeelden van brocante volkskunst, die bordjes. Mijn trek is oranje geinspireerd en zo kom ik thuis met een paar solide kilo's dikke oranje joekels. Maar ja en toen. Ik ben bepaald niet pompoenervaren in de keuken. En dus beschik ik niet over een ruim arsenaal aan lekkere recepten in mijn achterhoofd.
Om heel eerlijk te zijn associeer ik de oranje pracht met wee en klef en sinds een wat minder succesvolle dessert ervaring in Turkije ook met mierzoet. Kortom niet echt mijn ding. En dan toch trek hebben in pompoen. Het kan verkeren.
Nou kan je pompoenen uitstekend een hele periode decoratief bij de achterdeur laten liggen, uiteindelijk vallen ze dan van ellende uit elkaar, zeker als het gaat vriezen en vervolgens dooien. En met een beetje pech, of geluk, tis maar hoe je het bekijkt, heb je dan zeer decoratief en offensief onkruid tussen je stoepstenen.
Edoch in deze tijd van duurzaamheid, 'carbon footprint' en het tegengaan van voedselverspilling moet ik er toch aangeloven. En origineel als ik ben, heb ik voor soep gekozen. Nadat manlief ontgoocheld vaststelde dat de pan toch echt tot en met de bodem leeg was en ik zelden zo'n prima soepje had genuttigd, moet ik dan toch wel vaststellen dat het toch wel goed gaat komen tussen mij en de pompoen. Het enige jammere is, dat ik er achteraf achterkwam dat je een hokkaidopompoen niet hoeft te schillen.
Goed, pompoensoep dus. En dan kan ik natuurlijk niet volstaan met de mededeling dat die meer dan best te hebben kan zijn, en dus bij deze het recept. Ik ben enigzins van het zo'n beetje, opgevoel en we doen maar wat koken, dus verwacht geen wiskundigverantwoorde hoeveelheid aanduidingen.
Ok, om te beginnen, hokkaido pompoenen, als je die hebt, hoef je niet te schillen, dat scheelt alvast één k-klus.

Neem zoveel pompoen dat je schoongemaakt ongeveer een pond aan blokjes pompoen overhoudt. Doe in een grote soeppan een flinke scheut olijolie en fruit daarin één gesnipperde ui en twee tenen knoflook in stukjes tot de ui glazig is. Voeg de blokjes pompoen toe en bak ze even mee. Doe er dan twee theelepels kerrie poeder bij een één theelepel komijnpoede. Vervolgens voeg je een litertje groentebouillon toe. Laat het ongeveer een kwartiertje koken, de pompoen is dan zacht, en pureer het met de staafmixer. Doe er ongeveer  125 ml room door. Breng op smaak met zout en ongeveer een kwart theelepel cayennepeper, als je durft!
Het soepje vult behoorlijk trouwens, dus je kan hem prima als een maaltijdsoep inzetten!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten