maandag 12 november 2012

Ponypedicure

Het was weer tijd voor de pedicure van de weidestoffering, zoals ik de dames pony wel eens gekscherend noem. Yvetje het Shetje, ons trouwcadeau van de collega's vier jaar geleden, en Conny-de-Ponny van de buren die gezusterlijk het weiland tussen de buren en onze boerderij bewonen. De dames hebben een uitgebreide dagbesteding die bestaat uit grazen, grazen en oh ja nog een beetje grazen.
Het liefst verzetten ze geen hoef meer dan strikt noodzakelijk, behalve op de momenten dat een acute zucht tot avontuur de kop op steekt en de buurman ze weer eens uit het aangerenzende bos kan vissen. Het opmerkelijkste is, dat de dames onder de draad door kruipen. Nu kan ik me dat, gezien de grootte van Yvet nog enigzins voorstellen, maar voor wat betreft Conny vraag ik me af waarom ze niet gewoon een aanloopje neemt.
Ik vind het op een bepaalde manier wel prettig dat het niet altijd mijn koeien zijn die besluiten tot een buurtwandeling om vervolgens in de maiskuil, helaas voor hen leeg, van een van de andere buren te belanden. Dus natuurlijk helpen we blijmoedig mee om de onevenhoevigen weer op de juiste plek terug te brengen. Waarna onder het genot van een pijpje bier de mogelijkheden tot het vermarkten van ,in dit geval, een frikandel van paard worden doorgenomen.
Maar omdat de dames dus bijvoorkeur niet al te vaak op de harde komen, worden de nageltjes niet door moeder natuur gevijld. En dus moet de ponypedicure er aan te pas komen. Voor alle duidelijkheid, ik heb het hier dus over de hoefsmid.
Yvet en Conny zijn niet bijvoorbaat overtuigd van de nut en noodzaak van de onderhoudsbeurt. Gelukkig is een pony bij uitstek opportunistisch en laten ze zich met een gepaste dosis paardenbrokjes wel verleiden. Al wordt de uitdaging er bepaald niet minder op. Conny heeft het zakkenrollen tot kunst verheven en is niet gezegend met de deugd van bescheidenheid.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten