donderdag 31 januari 2013

Koekje meisjes?

Een voerrek dat horizontaal in de stal ligt, is doorgaans geen goed teken en dan druk ik me nog zacht uit. Ik vraag me wel eens af waarom dit altijd moet gebeuren , nét op het moment dat ik, bijvoorbeeld, naar mijn werk wil gaan.

Zo'n momentje dat je eigenlijk nét aan de late kant bent, toch al een beetje aan het stressen was en het dus gewoon voor geen meter uitkomt dat twee koeien de kuierlatten hebben genomen.
Voor zover dat ooit uitkomt trouwens. Kortom, tijd om de koevanguitrusting bijeen te rapen: veekoek, hondenriem ( je moet toch wat) autosleutels.

En dan beweegt er in je ooghoek iets wits, meer specifiek twee hele grote, gehoornde, witzwart gevlekte, ietsen. Daar staan ze dan, in de voortuin. De voortuin van de overburen om precies te zijn.
Ai. Leuke tuindecoratie en een koe sluiten niet één op éen aan, zo is me al eens gebleken. Laat staan twee koeien.

De vraag 'waar zijn ze?' is dan wel volledig beantwoord, maar de tweede vraag 'en hoe krijg ik ze thuis?' tikt al gluiperig op je schouders.

"Kriek, Kalfádos, koekje! Soms is de voor de hand liggende methode meteen ook de juiste. Ik realiseer me ineens weer waarom het handig is om koeien te hebben die luisteren. Ik heb de volledige aandacht, 'Kom maar naar het vrouwtje meisjes'. De meisjes zetten een sprintje in richting de felbegeerde veekoek.  

'Had je niet een stok of zo bij de hand', zei mijn wederhelft 's avonds en wijst me subtiel op het risico dat ik gedurende mijn avontuur schijnbaar heb gelopen. 'Nou nee', ik had eigenlijk ook niet verwacht dat ze zo meteen zouden luisteren toen ik ze riep.

Het is dan ook toch wel licht intimiderend om twee enorme gehoornde koeien met een strakke focus op de veekoek in je hand achter je aan te hebben schommelen.  Ik duw de onrust ergens diep in mijn bewustzijn weg en dirigeer het duo naar de achterste wei. De stal is tot nader order buiten gebruik, dus ik ben blij dat het ergste vriesweer achter de rug is.

Koud is het niet, maar wel nat, heel erg nat zo ervaar ik als ik plichtmatig de stroomdraad rond de wei controleer en repareer en de regenvlagen ijzig tegen mijn achterhoofd striemen. Maar goed, ik wil van de koeienspeurtocht geen dagelijks ritueel maken, en boerin ben je nu eenmaal niet alleen als de zon schijnt.

Zodra ik mijn druppend kloffie heb verwisseld voor een droger alternatief besluit ik maar even bij de buren langs te lopen. De buurvrouw, net wakker, blijkt thuis. Of ik koffie lust, 'ja graag'. 'Goh' zegt ze, 'het ene moment zie ik een koe op het gazon, het volgende moment zie ik 'm met een rotgang jullie kant op spurten'. 'Tja ik had koek', zeg ik.







Geen opmerkingen:

Een reactie posten