woensdag 16 januari 2013

Wat is dat nu voor wit spul?

Vanochtend ging ik de kippen vrij laten. Vostechnisch is het verstandig, dus doe ik dat ook braaf, om ze 's nachts op te sluiten. Dat kan soms best wat voeten in de aarde hebben, of liever gezegd, gezien de nattigheid van de afgelopen maanden, modder. Vaste prik is ook dat ik minimaal een keer per week blijf hangen in de Nepalese gebedsvlaggetjes die daar vastberaden wapperen in de wind. Ik ga er dan maar vanuit dat het geluk brengt. Bij nieuw pluimvee, zoals bijvoorbeeld de kalkoenhen is het opsluiten nog een hele mijl op zeven. Zeker als ze het er niet mee eens is. En ze was het er best een tijdje niet mee eens. Fijn.  Stel je maar eens voor. Donker, zaklamp. regen, kalkoenhen met sprintneiging, een doornige rozenstruik en ondergetekende. ' Je bloedt' zei manlief toen ik na gedane zaken weer binnen kwam.
Enfin, inmiddels heeft ze het door, en zit ze braaf naast Meneer Kalkoen op stok.
Wist je trouwens dat kalkoenhennen hoogtevrees hebben? Echt waar. De hanen niet, maar alle hennen die ik heb gekend, hebben hoogtevrees. Ik noem ze wel de weifelende wijffies ' zal ik wel, zal ik niet' en met een weinig charmante bons landen ze dan uiteindelijk in het strooisel van het kippenhok.
Je zou verwachten, gezien het feit dat ochtenden een terugkerend ritueel zijn, ze het kunstje zolangzamerhand wel eens door zal hebben. Maar nee, ik zie geen enkele progressie.
Er was weinig enthousiasme om naar buiten te gaan vanochtend. Normaal vliegt de horde vastbesloten het zonlicht in, maar vandaag was men er op tegen. Een nuffig pootje, brrr, wat is dat voor raar wit spul? Unaniem werd besloten dat de zaak niet te vertrouwen was. Nou ja bijna unaniem dan. Alleen meneer nam de honneurs waar. Ik verdenk hem er sterk van dat hij het wit als een uitstekend decor voor zijn verenpracht beschouwt. Het is en blijft een nuffig ding.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten