woensdag 12 februari 2014

Uitslaaphooi

Koeien hebben autistische trekjes. Nee dit heb ik niet zelf bedacht. Het kwam een paar maanden geleden langs op twitter, en ik dacht: 'tja dat klopt'.
Mijn meisjes zijn nogal gehecht aan regelmaat en voorspelbaarheid. Elke geringste afwijking wordt beantwoord met een verontwaardigd geloei dat in indringendheid toeneemt, naar mate het langer duurt voordat er wordt ingegrepen, bijvoorkeur met brok, al doet een pluk hooi soms ook wel wonderen. Een koe kan jengelen, en niet zo'n beetje ook, met een beetje pech heb je binnen de kortste keren een pandemonium van koeiengekrijs.

Erg fijn 's ochtends, als je net hebt bedacht een keertje uit te slapen.

Dat kan je dus vergeten.

De dames hebben aan jouw nachtrust geen boodschap. Zelf hebben ze immers ook maar zo'n 20 minuten slaap per etmaal nodig, dus waarom zouden ze jou er dan meer gunnen? Ze willen hooi, en wel nu.

Een gehoornd dictatorschap op het boerenerf.

Het vervelende is, dit heeft met name betrekking op ondergetekende. Ik hoef maar de deur open te doen, een voet op het grind te zetten, de hoek om komen rijden of het is al raak. Nu zijn het niet alleen de koeien, zowat alles wat hier op het erf vertoeft raakt in ver-VOER-ing als ik in beeld kom. Of het nu pootjes, klauwen, voeten, zwemvliezen of hoeven heeft. Men wil brok, korrel, chips of hooi en wel nu.

Enfin het is, vrees ik, mijn eigen schuld, weekhartig als ik ben.

Wat doe je? vraagt manlief als ik, na terugkomst van een gezellige avond uit, nog vlug voor het slapengaan een baal hooi voor het voerrek deponeer. 'Uitslaaphooi' zeg ik, in de hoop dat we morgenochtend een paar uurtjes respijt krijgen.

Het voeren van de beestenbende heeft zo zijn eigen dagelijks ritme. Ik sta op, zet koffie, haal de krant uit de brievenbus, en maak gelijk even mijn rondje over het erf. Kippen vrij laten, koeien voeren, een vast ritueel.
In de winterdag is het 's ochtends nog stikke donker. Soms als het niet te koud is, liggen de koeien in de wei. Een scherp oog op het keukenraam, wetend dat als het licht aangaat, er binnen een minuut of tien een portie hooi en brok voor het voerrek ligt. Met het lichtknopje, zet ik ook pavlofsgewijs het geluid aan.

De koeienwei ligt aan de voorkant van ons perceel, aan de weg. Aan de overkant van de weg wonen onze buren, ze kijken uit over de koeienwei en de vijver, hun slaap- en badkamer zijn aan de wegkant. We wonen in een buurtschap. Er is altijd tijd voor een gezellig praatje over de heg.

'Goedemorgen!'zegt manlief blijmoedig als altijd. 'Nou' zegt de buurman, 'goed'. 'Wat is er?' 'Die koeien van jullie!' 'ze hielden vannacht niet op met loeien!'
Indachtig het gekrijs dat ons duo kan voortbrengen, is dat zeker geen pretje. Wij slapen zelf aan de andere kant, dus we hadden zelf niks gehoord.

De buurman verteld dat hij 's nachts naar het toilet gegaan was, 'licht aan', en dat vervolgens het koeconcert was begonnen en niet meer stopte. Erg fijn. Tot zover nachtrust. Daar maak je vrienden mee!

Een levensgroot dilemma. Hoe leg je een koe uit, dat ze 's nachts niet mag loeien?
Dan valt het kwartje bij manlief. 'Tja, buurman, Ik vrees dat je voortaan in het donker naar het toilet moet óf een pak veekoek bij de deur moet zetten'.


















Geen opmerkingen:

Een reactie posten