vrijdag 18 april 2014

Klikoe

In een tweepersoonshuishouden als het onze, is er nog wel eens wat over. Wij hebben geen kliko, wel een klikoe of een klikip, daarnaast wil onze afdeling restverwerking bij tijd en wijle ook wel eens blaffen of miauwen. Waar de spotjes van het voedingscentrum ons manen precies te koken voor het aantal personen dat zich aan tafel meldt, zal dit op ons erf wel tot wat protesten leiden. Want het emmertje keukenresten heeft een trouwe schare fans die er, al dan niet letterlijk, reikhalzend naar uitkijken.

Als het om eten gaat, zijn erfdieren bepaald niet van gisteren. Ze weten tot op de minuut na nauwkeurig wanneer en van wie ze eten kunnen verwachten. En als het te lang duurt, dan volgt er protest, luidkeels protest. Wie niet begrensd wordt door schrikdraad, komt het liefst nog zelf even halen. Zo tref ik in de keuken niet zelden een kip die haar scharrelterrein wel heel erg heeft verruimd. Goed, moet ik de achterdeur ook maar dicht doen.

Bedelende koeien, dwingende ganzen, een directieve kat, een hond die voertechnisch totaal over zich heen laat lopen en wat al te assertieve kippen. Zo is het caterplaatje weer compleet. Ik verbaas me er telkens weer over wat iedereen lust. Kippen lusten zo ongeveer alles, hondenbrok, koeienbrok het maakt niet uit, kippen lusten trouwens ook kip, maar daar heb ik moreeltechnisch dan weer wat op tegen.

Ook de scope van de koeien blijkt heel wat breder dan alleen gras en hooi, ook een pistoletje gaat er gretig in. En ook pindakaas laten ze niet aan zich voorbij gaan, ofschoon ik die toch echt voor de winterhongeringe tuinvogels had bedoeld.
De reikwijdte van een koeientong is altijd nét iets groter dan je op voorhand denkt. Dat is ook altijd leuk als je in je nette ik-moet-gaan-werken-outfitje nog even de koeien denkt te gaan voeren...altijd fijn koeienkwijl..








Geen opmerkingen:

Een reactie posten