zondag 7 januari 2018

De pleegvader

Hij klinkt als een niet goed afgesteld luchtalarm, meneer Parelhoen. Een prachtig beest, elegant gestipt, maar uitermate ongeschikt voor een woonwijk. Of juist heel geschikt, als je een langlopende vete met je buren wilt ontketenen. Het is maar hoe je het bekijkt.
Hier in het buitengebied kan hij echter niet zoveel kwaad. Helaas is hij al een tijdje weduwnaar, zijn hennetje koos een, vostechnisch, wat onhandige locatie om te broeden. En sindsdien schuimt hij samen met meneer Kalkoen, wiens hen het zelfde lot trof, ons erf af.

Het zijn felle jongens, en je kunt maar beter geen haan, of blinkend zwarte auto zijn. Maar voor de rest scharrelen ze vredelievend rond. De stadse pakjesbezorger af en toe wat schrik aanjagend.

En ineens had ik kuikens in november. Een broeds krielhennetje had een nest gebouwd in de klimop en kwam op een vorstige november ochtend blijmoedig de bosjes uitwandelen, een trits donzige bolletjes piepend in haar kielzog. Denk overigens maar niet dat een van de aanwezige hanen zijn vaderlijke verantwoordelijkheid op zich nam.

Nee, er was zowaar een kleine verrassing: Meneer Parelhoen ontpopt zich als een toegewijde pleegvader. Geen seconde wijkt hij van de zijde van het jonge grut. Waakt, draagt hapjes aan, is in zijn element; de winterse kuikens groeien voorspoedig op, en waag het niet om in de buurt te komen, als je tenminste geen voer meebreng.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten