maandag 4 november 2019

Dag trouwe vriend

Vandaag, vrijdag, is Nimby er niet meer. Geboren op 4 juni 2006, en vanaf drie jarige leeftijd bij ons. Een mooie, lieve hond, met een dikke gebruiksaanwijzing. Je kon ons niet vertellen wat je in je eerste jaren was tegengekomen, maar ik denk er het mijne van. Het heeft je gevormd, tot wie je was. Als ik een keukenrol papiertje pakte was je bang. En veel mensen, dat was ingewikkeld. Je was op en top een reu, en als er in de buurt een teefje loops was, dan kreeg je het op je heupen. Geen hek was veilig, je groef er gewoon onderdoor.
Je deed je naam eer aan, Nimby: not in my backyard, je ging graag aan de wandel. Zo maar een rondje door de buurt. Ik gaf je maar een penning: ik ben Nimby, ik loop gewoon een rondje, ik weet zelf de weg naar huis. Dat na je drie keer, of zo, uit het lokale asiel te hebben opgehaald. Of ik even 5 tientjes wilde aftikken. Ach ja, Nimpje, je laatste jaren waren rustiger, de jaren begonnen te tellen, en je zwarte snoet werd grijs. Het erf was je domein, je hoeft niet zo meer op pad,je vond het allemaal wel best.
Vandaag ben je gaan hemelen, en gelukkig was je binnen en gelukkig was ik thuis. Rust zacht trouwe vriend. We zullen je missen.


maandag 30 september 2019

Natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven!

Soms is landelijk wonen precies als het ideaalplaatje. Vredig scharrelende kippen, die zomaar je bloemen met rust laten, een tuin die zichzelf lijkt te doen en content herkauwende koeien.
Ons erf ligt in natuurgebied de Maashorst, aan de rand van het bos. Een prachtige plek, maar ook prachtige plekjes brengen zo hun uitdagingen met zich mee.
Ik vind het erg leuk om mijn kippen vrij te laten rondscharrelen, dat levert zo af en toe zijn verrassingen op; een nest dat ik net even gemist had waardoor er dus een trots kloekje met trits kuikens uit haar verborgen hoekje komt struinen. Wekenlang geen eieren van eigen erf, omdat de dames kip in al hun wijsheid hebben bedacht, dat legnesten zó van afgelopen seizoen zijn. En zo af en toe een ondernemend stuk pluimvee dat een kijkje in de keuken komt nemen. Dit soort momenten leveren me een glimlach op.
Maar op momenten is de realiteit wat rauwer. Want van tijd tot tijd  heeft de natuur om ons heen honger, en dan is ons erf nu eenmaal een letterlijk lopend buffet. De kippenschaar is inmiddels danig uitgedund door het duo buizerd en vos, en als ik dan weer ergens een wolk veren aantref, ben ik toch even pissig. Want natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven.

Ik vrees dat de dames en heren pluimvee daarom toch aan een rennetje moeten gaan geloven. Inmiddels is Piepje ons huiskuiken ook al niet zo piepklein meer, en de tijd om op eigen pootjes te gaan staan komt rap dichterbij.

Ik heb haar echter niet grootgebracht om als predatoravondeten te dienen. Dus wat moet je dan? En zo gaat voor hun eigen veiligheid de vrijheid van ons pluimvee toch een beetje begrenst worden.

donderdag 26 september 2019

Muizen

Hé, jak, bah. Ik ben zojuist met mijn blote voeten op 'wat voorheen nog een muis was' gaan staan. Er zijn prettigere manieren om de dag te beginnen. Maar goed, eigenlijk mag ik niet klagen; de katten hebben gedaan waarvoor ze zijn aangenomen: ze zijn wezen muizen.
Tja een oude boerderij, op het platteland, vol kieren en gaten, niet bijster goed geïsoleerd... dan  ontkom je niet snel aan een stel extra ongewenste en ongenodigde inwoners. Muizen. Vooral als de herfst invalt, en het buiten kouder wordt, trekken ze samen met de spinnen naar binnen.
Ze scharrelen tussen de vloeren van de zolder, en krabbelen over het plafond, waarbij het soms klinkt alsof er een kudde olifanten over de bovenverdieping marcheert.
Kortom, tijd om weer een val of wat te zetten, al dragen de inpandige katachtigen gelukkig ook een steentje bij aan de knaagdierenbestrijding: er liggen er regelmatig, in verschillende stadia van intactheid, cadeautjes op de deurmat.
En dan is het toch even opletten, 's ochtends.

Ook op ons erf vertoeven heel wat muizen. Ik heb inmiddels een aardig beeld van de variatie aan langstaarten in de omgeving van onze boerderij. Schattige spitsmuisjes, bosmuizen, huismuizen, veldmuisjes, het hele assortiment wordt trouwhartig thuis afgeleverd. 'Nee jongens, DIE MUIS BLIJFT BUITEN!' Voor hetzelfde geld tref je straks een welriekende verrassing aan onder de kast, en daar zit ik nu echt niet op te wachten.

Ik heb het soms wel met ze te doen, met de muizen, die katten zijn bepaald geen zachtaardige killers, en tegen spelen met een nog levende prooi hebben ze echt geen moreel bezwaar. Maar ja, instinct en zo. Heel af en toe kom ik een muis in levende lijve tegen, in de voerton van de kippen bijvoorbeeld, als de deksel er net niet goed genoeg op zat. Zo'n ton met graan is een heus muis-luilekkerland. Geef het beestje eens ongelijk.

Ach, ik heb hem maar laten lopen.....





maandag 26 augustus 2019

Een boom vol!


Ze hebben echt wel een hok, mijn kippen! Een vrij fors hok zelfs. Voorzien van een gerieflijk legnest en stevige zitstokken. Met een deurtje dat vanzelf open en dicht gaat bij het ochtendgloren of het vallen van de avond en verse houtkrullen op de vloer. Maar helaas, het hok staat leeg. Niet dat ik geen kippen heb, in tegendeel. De dames kip hebben broedtechnisch erg hun best gedaan, en hebben elk een behoorlijk toom nageslacht groot gebracht. De helft kip, en de helft haan. Je kan je het concert zo 's ochtends vroeg wellicht voorstellen. Ons erf is vrolijk gevuld met krielkipjes in allerlei kleuren, en eieren rapen is een expeditie op zich, want ja je eieren kan je natuurlijk ook overal leggen.

In een bloempot.
Tussen de strobalen.
Op het smalste richeltje dat je kunt vinden
en boven op de kast, pontificaal op de tuinmeubelkussens.
Je zou daar daar als kuiken toch ter wereld komen, ik krijg er spontaan plaatsvervangend hoogtevrees van.

's Avonds gaat de hele goegemeente op stok, of liever gezegd op tak. Een van de beukebomen op ons erf is als slaapplek uitverkoren door het gevogelte. En via een hekje springt 'toute la famille' een voor een de boom in. Dat heeft trouwens nogal wat voeten in de aarde, het is een geritsel en gekakel van jewelste, want ja je moet natuurlijk wel het perfecte takje bezetten.
En langzaamaan treedt de rust weer, ik zou alleen mijn auto maar niet onder die boom parkeren....



donderdag 22 augustus 2019

Piepjesshow

Een schattig klein geel donsballetje op pootjes. Alleen. Geen moederkloek te bekennen, en ook geen haan met vaderlijke aspiraties. Er werd koud regenweer voorspeld. Dus tja, wat doe je dan...
We hebben nu een huiskuiken. Woonachtig in het kattenreismandje, omdat de katten op zich ook wel een sappig kuikentje op zijn tijd weten te waarderen. En dat is nu eenmaal minder handig. Dus met katten binnen, zit Piepje, zoals onze dochter het pluisbeestje heeft gedoopt, veilig achter slot en grendel, maar als de poezebeesten buiten zijn, mag Piepje aan de scharrel op de keukenvloer.
En tja, daar ligt genoeg aan kruimelwerk. Als een nauwgezette kruimeldief trippelt Piepje over de planken. Aan de zindelijkheid wordt nog gewerkt, maar details hou je altijd.


Ik vraag me alleen wel af hoe dat straks moet, als er zo meteen een volgroeide kip dan wel haan genaamd Piepje kind aan huis is. Kakelverse eieren in de keuken, of een wel heel nabije wekker?
Maar goed, eerst maar dit donsballetje groot zien te krijgen. Ondertussen maakt ons dochtertje van 6 graag filmpjes van het schattige beestje, heuse vlogs, kei stoer: Kijk mama, een Piepjesshow!







donderdag 21 maart 2019

Nachtelijke bezigheden

Je kijkt uit het raam en je ziet een koe lopen. Niks bijzonders op het platteland, zo zou je zeggen.

Tenzij het 2 uur 's-nachts is.
Tenzij de koe op straat loopt.
Tenzij het jouw koe is.
Wel...Verdraaid....Kriek!

En daarom waren ze dus zo aan het loeien....lag ik net zo lekker te slapen.. Geschud aan mijn schouder: 'Ez, de koeien loeien nogal'. Een blik uit het raam was voldoende om te weten wat er loos was.

En tja....Helaas kan ik lezen en schrijven met de dames, en dus was er werk aan de winkel voor ondergetekende...

In sneltreinvaart de trap af, snel een fleecevest, met blote voeten in de laarzen, geen aanrader, want blaren. Touw. Veekoek.

Gelukkig is ze nogal tam. Gelukkig is ze nogal veekoekverslaafd. Dat scheelt.
Kriek was dus  nog al eens een keer gevangen, maar geworstel met een schrikdraad in het nachtelijke donker, hoort niet tot mijn favoriete bezigheden, kan ik nu met recht zeggen.

Goed de dames koe maar even in de kleine  wei, baaltje anti-buren-gerucht-hooi erbij, en als het licht is maar eens kijken waar het gat in de omheining nu precies zit.







maandag 18 februari 2019

ik zie ze vliegen

Of het nou door de klimaat verandering komt , of niet, het is altijd weer even spannend die eerste mooie dag, het is nu half februari, van het nieuwe jaar. Bij-technisch spannend om precies te zijn.
De bijen vliegen pas vanaf een graad of 15, bij kouder weer blijven ze lekker in de kast. Waar het wel zo'n 32 graden is. Knap he, dat die kleine beestjes dat met zijn allen voor elkaar krijgen!
Maar zo op de eerste mooie dag van het nieuwe jaar, kan je al wel een beetje een beeld krijgen of de volkjes de winter goed hebben doorstaan.
En jawel, al onze volkjes vliegen! Ik had al zo'n vermoeden, omdat mijn krokussen veel weg hadden van de Bijenkorf tijdens de drie dwaze dagen, maar de bijen vliegen af en aan met dikke pootjes van het stuifmeel. Een welkome aanvulling voor ze, na de karige koude winter.
Er is nu nog niet zo heel veel te vinden voor de bijen, krokussen, wilgenkatjes. Voor de bijen is het te hopen dat het een mooie zonnige lente wordt. Voor mezelf hoop ik dat trouwens ook!