maandag 30 september 2019

Natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven!

Soms is landelijk wonen precies als het ideaalplaatje. Vredig scharrelende kippen, die zomaar je bloemen met rust laten, een tuin die zichzelf lijkt te doen en content herkauwende koeien.
Ons erf ligt in natuurgebied de Maashorst, aan de rand van het bos. Een prachtige plek, maar ook prachtige plekjes brengen zo hun uitdagingen met zich mee.
Ik vind het erg leuk om mijn kippen vrij te laten rondscharrelen, dat levert zo af en toe zijn verrassingen op; een nest dat ik net even gemist had waardoor er dus een trots kloekje met trits kuikens uit haar verborgen hoekje komt struinen. Wekenlang geen eieren van eigen erf, omdat de dames kip in al hun wijsheid hebben bedacht, dat legnesten zó van afgelopen seizoen zijn. En zo af en toe een ondernemend stuk pluimvee dat een kijkje in de keuken komt nemen. Dit soort momenten leveren me een glimlach op.
Maar op momenten is de realiteit wat rauwer. Want van tijd tot tijd  heeft de natuur om ons heen honger, en dan is ons erf nu eenmaal een letterlijk lopend buffet. De kippenschaar is inmiddels danig uitgedund door het duo buizerd en vos, en als ik dan weer ergens een wolk veren aantref, ben ik toch even pissig. Want natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven.

Ik vrees dat de dames en heren pluimvee daarom toch aan een rennetje moeten gaan geloven. Inmiddels is Piepje ons huiskuiken ook al niet zo piepklein meer, en de tijd om op eigen pootjes te gaan staan komt rap dichterbij.

Ik heb haar echter niet grootgebracht om als predatoravondeten te dienen. Dus wat moet je dan? En zo gaat voor hun eigen veiligheid de vrijheid van ons pluimvee toch een beetje begrenst worden.

donderdag 26 september 2019

Muizen

Hé, jak, bah. Ik ben zojuist met mijn blote voeten op 'wat voorheen nog een muis was' gaan staan. Er zijn prettigere manieren om de dag te beginnen. Maar goed, eigenlijk mag ik niet klagen; de katten hebben gedaan waarvoor ze zijn aangenomen: ze zijn wezen muizen.
Tja een oude boerderij, op het platteland, vol kieren en gaten, niet bijster goed geïsoleerd... dan  ontkom je niet snel aan een stel extra ongewenste en ongenodigde inwoners. Muizen. Vooral als de herfst invalt, en het buiten kouder wordt, trekken ze samen met de spinnen naar binnen.
Ze scharrelen tussen de vloeren van de zolder, en krabbelen over het plafond, waarbij het soms klinkt alsof er een kudde olifanten over de bovenverdieping marcheert.
Kortom, tijd om weer een val of wat te zetten, al dragen de inpandige katachtigen gelukkig ook een steentje bij aan de knaagdierenbestrijding: er liggen er regelmatig, in verschillende stadia van intactheid, cadeautjes op de deurmat.
En dan is het toch even opletten, 's ochtends.

Ook op ons erf vertoeven heel wat muizen. Ik heb inmiddels een aardig beeld van de variatie aan langstaarten in de omgeving van onze boerderij. Schattige spitsmuisjes, bosmuizen, huismuizen, veldmuisjes, het hele assortiment wordt trouwhartig thuis afgeleverd. 'Nee jongens, DIE MUIS BLIJFT BUITEN!' Voor hetzelfde geld tref je straks een welriekende verrassing aan onder de kast, en daar zit ik nu echt niet op te wachten.

Ik heb het soms wel met ze te doen, met de muizen, die katten zijn bepaald geen zachtaardige killers, en tegen spelen met een nog levende prooi hebben ze echt geen moreel bezwaar. Maar ja, instinct en zo. Heel af en toe kom ik een muis in levende lijve tegen, in de voerton van de kippen bijvoorbeeld, als de deksel er net niet goed genoeg op zat. Zo'n ton met graan is een heus muis-luilekkerland. Geef het beestje eens ongelijk.

Ach, ik heb hem maar laten lopen.....