donderdag 26 september 2019

Muizen

Hé, jak, bah. Ik ben zojuist met mijn blote voeten op 'wat voorheen nog een muis was' gaan staan. Er zijn prettigere manieren om de dag te beginnen. Maar goed, eigenlijk mag ik niet klagen; de katten hebben gedaan waarvoor ze zijn aangenomen: ze zijn wezen muizen.
Tja een oude boerderij, op het platteland, vol kieren en gaten, niet bijster goed geïsoleerd... dan  ontkom je niet snel aan een stel extra ongewenste en ongenodigde inwoners. Muizen. Vooral als de herfst invalt, en het buiten kouder wordt, trekken ze samen met de spinnen naar binnen.
Ze scharrelen tussen de vloeren van de zolder, en krabbelen over het plafond, waarbij het soms klinkt alsof er een kudde olifanten over de bovenverdieping marcheert.
Kortom, tijd om weer een val of wat te zetten, al dragen de inpandige katachtigen gelukkig ook een steentje bij aan de knaagdierenbestrijding: er liggen er regelmatig, in verschillende stadia van intactheid, cadeautjes op de deurmat.
En dan is het toch even opletten, 's ochtends.

Ook op ons erf vertoeven heel wat muizen. Ik heb inmiddels een aardig beeld van de variatie aan langstaarten in de omgeving van onze boerderij. Schattige spitsmuisjes, bosmuizen, huismuizen, veldmuisjes, het hele assortiment wordt trouwhartig thuis afgeleverd. 'Nee jongens, DIE MUIS BLIJFT BUITEN!' Voor hetzelfde geld tref je straks een welriekende verrassing aan onder de kast, en daar zit ik nu echt niet op te wachten.

Ik heb het soms wel met ze te doen, met de muizen, die katten zijn bepaald geen zachtaardige killers, en tegen spelen met een nog levende prooi hebben ze echt geen moreel bezwaar. Maar ja, instinct en zo. Heel af en toe kom ik een muis in levende lijve tegen, in de voerton van de kippen bijvoorbeeld, als de deksel er net niet goed genoeg op zat. Zo'n ton met graan is een heus muis-luilekkerland. Geef het beestje eens ongelijk.

Ach, ik heb hem maar laten lopen.....





Geen opmerkingen:

Een reactie posten