maandag 30 september 2019

Natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven!

Soms is landelijk wonen precies als het ideaalplaatje. Vredig scharrelende kippen, die zomaar je bloemen met rust laten, een tuin die zichzelf lijkt te doen en content herkauwende koeien.
Ons erf ligt in natuurgebied de Maashorst, aan de rand van het bos. Een prachtige plek, maar ook prachtige plekjes brengen zo hun uitdagingen met zich mee.
Ik vind het erg leuk om mijn kippen vrij te laten rondscharrelen, dat levert zo af en toe zijn verrassingen op; een nest dat ik net even gemist had waardoor er dus een trots kloekje met trits kuikens uit haar verborgen hoekje komt struinen. Wekenlang geen eieren van eigen erf, omdat de dames kip in al hun wijsheid hebben bedacht, dat legnesten zó van afgelopen seizoen zijn. En zo af en toe een ondernemend stuk pluimvee dat een kijkje in de keuken komt nemen. Dit soort momenten leveren me een glimlach op.
Maar op momenten is de realiteit wat rauwer. Want van tijd tot tijd  heeft de natuur om ons heen honger, en dan is ons erf nu eenmaal een letterlijk lopend buffet. De kippenschaar is inmiddels danig uitgedund door het duo buizerd en vos, en als ik dan weer ergens een wolk veren aantref, ben ik toch even pissig. Want natuur is leuk, maar het moet wel van mijn kippen afblijven.

Ik vrees dat de dames en heren pluimvee daarom toch aan een rennetje moeten gaan geloven. Inmiddels is Piepje ons huiskuiken ook al niet zo piepklein meer, en de tijd om op eigen pootjes te gaan staan komt rap dichterbij.

Ik heb haar echter niet grootgebracht om als predatoravondeten te dienen. Dus wat moet je dan? En zo gaat voor hun eigen veiligheid de vrijheid van ons pluimvee toch een beetje begrenst worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten