donderdag 4 juni 2020

Welkom in de buurt!

Warm vandaag! Ik stond te zweten op het puppycursus veld, mijn dochter scoorde ondertussen records met legofriendsracen op mijn telefoon en mijn hond deed of haar neus bloedde. Die Corona heeft toch een lichte leerachterstand bij ons monstertje opgeleverd.
Maar goed, nu naar huis. We hebben wel een ijsje verdiend. Minstens een dubbellikker. Ik draai de auto het erf op, en rij recht in een wolk rondzoemende bijen. Oeps! Een zwerm!
Geen bijenspullen Bij de hand natuurlijk. Even bellen. Niemand bereikbaar. Hup gauw terug in de auto spullen halen. Een zesramertje, schepkorf-dringend-aan-vervanging-toe, roker, en vooral imkerkleding met kap!
Vliegensvlug heen en weer in de hoop dat de zwerm intussen niet de kuierlatten neemt. We hebben geluk, ze hang er nog. Een dikke kluwen bijen hangt innig verstrengeld met de vlier op -je-hebt-een-keuken-trapje-nodig-hoogte.
Nouja die hebben we gelukkig legio, in verschillende hoogten, dus dat is snel geregeld.
Maarja, hoe schep je nou een zwerm? Ik heb het nog nooit gedaan, wel over gelezen natuurlijk, en in de cursus kwam het ook ter sprake, maar dat is toch heel iets anders dan het zelf doen. Maar goed zoals de oude wijze Pipi Langkous al stelde; ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.
Mijn dochter in een imkerpakje maat 128 wil wel filmen. "Ja mama, met het pak aan zegt het stemmetje in mijn hoofd dat ik wel veilig ben, dus dat durf ik best!"
Goed, de ladder op. Mijn hoofd barst nu al uit elkaar van de hitte. Ik heb een zachte bezem waarmee ik de zwerm in de korf probeer te vegen. Probeer, want het lukt voor geen meter. De zwerm hangt niet elegant aan één takje, nee ze zit verspreid over de verschillende takjes van de vlier. Dus ik klem de schepkorf maar zo goed en zo kwaad als het kan tussen mijzelf en de trap en begin de zwerm met mijn gehandschoende handen in de korf te scheppen. Dat gaat beter, maar ik moet nog een keer of zes de trap op en af om de korf in het gereedstaande zesramertje leeg te kloppen. Het is een lichte bijenchaos, dus ik hoop maar dat ik hare majesteit ook mee heb kunnen scheppen, anders hangt het volk zo weer in de vlier. 
Op hoop van zegen dan maar, en even afwachten. En tegen de avond lijkt het alsof de missie dus toch is geslaagd en de damesbij zich genoeglijk genesteld hebben in hun nieuwe huis. Welkom in de buurt! 

woensdag 3 juni 2020

Een kuiken in de keuken

Zo zaterdagochtend, een rondje door de tuin. Kop koffie, zonnetje. Gepiep. Gepiep op een rare plek. Is er een kuikentje verstrikt geraakt? Ik zie niks, niet buiten de ren, niet in het hok. Maar ik blijf het horen. Een paar dagen geleden is er een kloek met kuikens te voorschijn gekomen. Maar moeder en haar kroost zijn in geen velden of wegen te bekennen. Maar ik hoor wel gepiep. Zeer luidruchtig, niet te missen gepiep. Ik kijk naar beneden en daar, aan mijn voeten tussen de eierschalen, ligt een nat kuiken. Vers uit het ei. Luidruchtig, maar kwetsbaar. Door de warmte een uitgekomen nakomertje.Tja wat doe je dan. En zo zat ik daar, met dat kuiken in mijn hand, in mijn digitale Chinese les, want tja, dat begon ook precies op dat moment.


Vanaf dat moment hadden we dus een kuiken in de keuken. Warme kruik, oude handdoek, beetje water, wat kruimels. En een boel aandacht. Van de katten. Van de hond. Al is dat niet de meest heilzame aandacht voor een klein pluizig krielkipkuikentje. Dat vergt dus enige waakzaamheid.

Pluisje laat goed van zich horen. Feitelijk is ie alleen maar stil als je of haar/hem oppakt, of wanneer het donker in huis is. Maar ja, de hele tijd met zo'n kuiken rondlopen is ook zo wat. Al is zo'n zich in je hand opkrullend donsballetje wel het toppunt van schattig.
Maar ja een kuiken hoort nu eenmaal niet in de keuken. En nee ik ga het nu niet over piepkuikens hebben. Een kuiken is het best op zijn plek, onder moeders vleugels. Maar ja, dan moet ie wel kunnen meekomen.
Vanochtend dacht ik, nu kan het wel, en bij mijn tweede poging werd Pluisje geaccepteerd door de kloek. Zes donsballetjes lopen er nu. Drie bruin, drie geel.