zaterdag 6 februari 2021

Koerantaine

 Je lijkt net een echte boerin, mam! Ik zeul met emmers water en achter me probeert onze zevenjarige blijmoedig vooruit te komen met haar inline skates op grind. We hebben ongeveer een gelijk tempo en er gaan zeker zes tienliteremmers in een teil, dus het is even een tijdig klusje.

Mijn koetjes drinken normaliter uit de vijver. Dat is handig. Hoogstens moet je in de zomerdag wat opletten met dalend water, want als het water te laag zakt, duurt het niet lang voordat je een koe uit de border kunt plukken. Je bent dan een pak veekoek armer en een flinke ravage rijker. Koeien zijn namelijk nogal lomp en ze lusten verrassend veel. 

De weersprofeten voorspellen deze week zowaar weer eens een periode strenge vorst, en strenge vorst betekent: werk aan de winkel. Voor een paar losse vorstdagen, met dun onbetrouwbaar ijs, doe ik niet zo moeilijk. Dan sla ik even een wak, en dan is de watervoorziening van de koeien weer geregeld, maar een week strenge vorst is een heel ander verhaal! Er is kans op schaatsen! En als er kans op schaatsen is, dan zetten we het hek open en is er een ijsbaan in de tuin. Ik kan niet wachten!

Maar voor dat het zover is, moet er nog wel wat gebeuren. Sowieso moet het water nog bevriezen, en is het te hopen dat het eerst sneeuwt en dan pas vriest,  anders is het zo een gehobbel de bobbel op de ijsvloer. Dan komt er van schaatsen niet veel terecht. Twee flinke koeien op een gladde ijsvlakte lijkt me trouwens ook niet zo'n goed idee, zowel qua gewicht als glibberpoottechnisch. Ook de grond in de wei is bij vorst verre van gelijkmatig. En omdat ik niet zit te wachten op geblesseerde koeien moeten er maatregelen genomen worden.

De dames koe moeten dus even in koerantaine, en dat is met een stroomdraadje voor de uitgang van de stal zo gepiept. Een lekker dik warm stropak om op te liggen, fris water en vers hooi. Uit koelance geef ik ze nog een paar sappige winterwortels, zo komen de dames de winter wel door.




donderdag 21 januari 2021

Schillen, schuttingen en schalen

'Een bananenschil gooi je in de prullenbak.' Nee hoor, klinkt de heldere stem van mijn zevenjarige, bij ons gaat ie in de emmer voor de tuin. Ze heeft logopedie via Zoom, en ik luister mee naar deze kleine botsing  tussen stad en platteland.  Ze oefent de 'Sch' en de vorige week was er al wat lichte verwarring over het woord schutting. Want: wat is een schutting nu precies? 

Volstrekt helder als je opgroeit binnen de bebouwde kom, maar in het buitengebied kom je als zevenjarige toch wel bijzonder weinig schuttingen tegen. Opa en Oma in Leusden hebben een schutting leg ik haar uit. Oh ja.

Maar goed, bananenschillen gaan bij ons dus niet in de prullenbak. De logopediste maakte er in de oefenzinnetjes maar compost -emmer van, zag ik, maar bananenschillen gaan bij ons dus in het koffie-eierschalen-bananenschillen bakje, dat onder ons aanrecht gezelschap heeft, van een bak voor de koetjes en een bak voor de kipjes. Wij hoeven dus weinig weg te gooien, er is altijd wel iemand die het opeet.

De koffie-eierschalen-bananenschillen-bak is voor de tuin, ik heb ooit ergens, het zal wel Pinterest geweest zijn, gelezen dat die drie heilzaam zijn voor de tuin, en dus ging ik braaf aan de bewaar. Eens in de zoveel tijd schud ik het het bakje om in de tuin. Elke keer is een ander plekje aan de beurt.

Kijk, je hebt dan mensen die keurig de eierschalen vermalen en de bananenschillen in stukjes knippen, maar ik hoor daar niet bij. Daar heb ik geen tijd voor en als ik heel eerlijk ben, heb ik daar eigenlijk ook geen zin in. Het effect van mijn luiheid is dan wel dat je her en der de hoopjes koffieschileierschaal aan treft. Nou ja, als alles straks weer groen is, zie je er toch niks meer van. En het is mooi gratis meststof voor mijn tuin, en dat kan het klapzand wel goed gebruiken.